บทที่ 10 คลานออกไปเหมือนสุนัข

กานดารู้สึกเหมือนฝันไปนาน ในฝันเป็นสายน้ำเย็นเยียบจนแทงกระดูก เหนือสายน้ำมีคนขับเรือสวมเสื้อคลุมสีเทาขาดรุ่งริ่ง เขาพายเรือมาหาหน้ากานดา

"ขึ้นมาเถอะลูก ฉันจะพาเธอไปยังที่ที่ไม่มีความเกลียดชัง ไม่มีความทุกข์" คนขับเรือยื่นมือมาหากานดา มือของเขาผอมมาก เหมือนกระดูกหุ้มด้วยผิวหนังบางๆ แห้งแกรงเหมือนโค...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ